Konut projesi

İşveren arsayı aldığında elinde imar durumu ve bir beklenti vardı: mümkün olan en çok daire. İlk toplantıda bunun nasıl bir eve dönüşeceğini konuştuk. İmar durumunun izin verdiği alanı zorlayan bir yerleşim, her katta koridora bakan karanlık bir oda üretiyordu; bunun satış tarafında da bir bedeli olduğunu anlattık. Sonunda daire sayısını koruyup plan tipini ikiye ayırdık: güney cepheye bakan üç oda bir salon, kuzey cepheye bakan daha küçük iki oda bir salon.

Ortak alanlarda erken bir karar verdik. Giriş holünü asansör önünde bir bekleme boşluğu bırakacak kadar genişlettik ve bisiklet ile çocuk arabası için zemin katta ayrı bir depo çözdük. İki metrekarelik bir kazanç uğruna bunları silmek kısa vadede kâr gibi görünüyor ama binanın kullanımını yıllarca sıkıştırıyor. Bu tartışmayı işverenle rakam üzerinden yaptık, estetik üzerinden değil.

Ruhsat aşamasında statik, mekanik ve elektrik projeleri çalıştığımız mühendislerden geldi. Koordinasyonu büro yürüttü: tesisat şaftlarının yeri, kolon akslarının plana oturması ve kat yüksekliğinin asma tavanla birlikte çalışması bu aşamada çözülüyor. Şaftın yeri geç kararlaştırıldığında banyo planı en sonda değişiyor ve o değişiklik bütün katlara yayılıyor.

Cephede dışarıdan ısı yalıtımı ve üç farklı doku kullandık: zemin katta taş kaplama, üst katlarda sıva ve balkon kenarlarında metal korkuluk. Cephe kararı yalnız görünüşle ilgili değil; kaplamanın hangi mevsimde uygulanacağı ve iskele süresi maliyeti doğrudan etkiliyor. Projeyi teslim ederken bu iki kalemi de işverene yazılı olarak bıraktık.